این عدم توجه زمانی به چشم می آید که یک منطقه گردشگری، نه حاصل فرایندهای طبیعی، که ساخته دست بشر باشد. آن وقت است که معنی «هزینه برای صنعت توریسم» مفهوم پیدا می کند. و امان از زمانی که پای بخش خصوصی نیز در میان باشد. در چنین شرایطی است که برای هر بیلی که زده اند و هر خشتی که نصب کرده اند، آمار و ارقام نجومی ردیف می کنند و گردشگر بیچاره برای هر 50 قدمی که روی ساخته های آنها برداشته است، باید بلیط تهیه کند.
نکته اینجاست که گردشگر به معنای واقعی درصد کمی ازایرانیان را تشکیل می دهند. آنچه ما با آن در یک شهر زیارتی روبرو هستیم، پدران زحمت کشی هستند که بعد از یک سال تلاش و کوشش، ته مانده درآمد خود را برداشته اند و با اهل و عیال به زیارت امام هشتم آمده اند و حالا می خواهند سری هم به نقاط دیگر شهر بزنند و کمی گردش کنند البته با همان ته مانده ناچیزی که ته جیب پدر خانواده باقی مانده است. حالا تصور کنید این پدر خانواده، همان گردشگری است که قرار است هزینه های ساخت مناطق گردشگری شهر را تامین کند !!

 یک بعداز ظهر گران...
چند روز قبل تصمیم گرفتیم ، سری به یکی از مناطق گردشگری اطراف مشهد بزنیم و در یک تصمیم جمعی، قرار شد برویم طرقبه و از سد چالیدره بازدید کنیم. با خانواده به آنجا رفتیم اما...
در منطقه مذکور، پس از پرداخت هزینه ورودی که به عنوان هزینه پارکینگ اخذ می شود اما 1500 تومان، یعنی 3 برابر نرخ پارکینگ های دیگر است و پس از عبور از دامنه کوه، وارد فضای بازی می شوید که ماشین ها کنار یکدیگر پارک شده اند و تنها خداوند مراقب آنها است چون نگهبان ها در پایین کوه سرگرم گرفتن بلیط ورودی هستند!!
پس از طی کردن 300 تا 400 متر، برای بالا رفتن از کوه یک بالابر نصب شده که هزینه ورودی برای هر نفر 500 تومان است !! به عبارتی برای یک خانواده 5 نفره، 2500 تومان. بالای کوه امکان قایق سواری فراهم شده است اما به خلاف همه جا که وسیله کرایه داده می شود، اینجا به ازاء هر نفر2000 تومان بلیط می گیرند و البته اگر شناسنامه ای همراه داشته باشید و بتوانید ثابت کنید که طفل کوچک شما زیر 3 سال است، آنگاه بلیط نیازی ندارد، که ما نتوانستیم اثبات کنیم و هزینه بلیط کامل را برای او پرداختیم !! به عبارتی هزینه کرایه قایق، برای همان خانواده 5 نفره می شود 10 هزار تومان. البته 2000 تومان هم از شما گرویی می گیرند برای اینکه به موقع برگردید !!!
به این شکل برای یک بعدازظهر، شما 16 هزار تومان هزینه کرده اید که در آن حتی یک بطری آب هم نخورده اید !!!

ما به دنبال سود نیستیم !

بهادری ،معاون شرکت گردشگری نمونه چالیدره، این شرکت را یک مجموعه خصوصی معرفی می کند که با 285 هزار متر زمین و طرح مصوب کارگروه گردشگری استان و کشور، وارد مقوله گردشگری شده است و این مکان را مدیریت می کند.
وی در پاسخ به این سوال که چرا هزینه های این منطقه اینقدر گران است، می گوید:خوب چاره ای نیست. ما آنجا هزینه کرده ایم. ما روزی 4 تا 5 ماشین زباله خارج می کنیم. برای خرید بالابر 300 ملیون هزینه شده و باید هزینه استهلاک آن در بیاید که خود آن هفته ای 300 تا 400 هزار تومان هزینه دارد. ما فقط سالیانه 600 ملیون تومان هزینه فضای سبز داریم. یک تانکر آب 35 هزار تومان است. اینها همه هزینه است.
وی در ارتباط با قیمت گران بلیط بالابر می گوید : نرخ های ما با مناطق امور گردشگری مطابقت دارد.همه جای دنیا همین طور . توی بیابان کار کردن که سودی ندارد . بسته به خدماتی که به مردم می دهیم اینجا برای ما اصلاً سودی ندارد .
برای این مسئول توضیح می دهیم که اگر کسی ته برگ بلیطش را گم کرده باشد، حق استفاده از بالابر برای برگشتن به پایین را ندارد، و ایشان خاطر نشان می کنند:
خوب همین طور است . اگر این طور نباشد که باید مجموعه را تعطیل کنیم. چون چیزی در نمی آوریم که بتوانیم هزینه کنیم.
وی ادامه می دهد: مالک 50 درصد این پروژه شهرداری طرقبه است و 50 درصد هم در مالکیت سازمان همیاری شهرداری طرقبه است. شهرداری خود یک نهاد خدماتی است در حالی که سازمان همیاری یک بنگاه اقتصادی است و باید در بیاورد تا خرج کند.
وی درخصوص عدم وجود نگهبان در پارکینگ این منطقه نیز تاکید می کند:چه کسی گفته ما نگهبان نداریم . تمام نگهبان های ما لباس شخصی اند !! اگر کسی برای ماشینش اتفاقی افتاده باشد و خسارت نگرفته باشد، آنوقت حرف شما درست است!! اصلاً می شود در پارکینگی نگهبان نباشد و اتفاقی نیفتد.
وی در پایان با تاکید بر اینکه کسی تا به حال برای هزینه ها اعتراض نکرده واز نظر ما قیمت ها معقول است، در پاسخ به این سوال که چرا به دنبال راهی برای کاهش قیمتها نیستند، می گوید:ما که دنبال سود نیستیم . اینجا یک تشکیلات فرهنگی است. اگر هزینه هایمان پایین بیاید، قیمت ها را کم می کنیم. ما به هیچ عنوان دنبال سود نیستیم، سودی هم نمی کنیم.

 فقط چند سوال بی جواب...

هرچه تلاش کردیم نتوانستیم با مهندس فخریان، شهردار طرقبه و البته مدیر عامل این مجموعه گفتگو کنیم. تنها چندین سوال بی پاسخ برای ما باقی ماند.
اینکه این مجموعه یک شرکت خصوصی است یا دولتی. اگر خصوصی است ، چرا شهردار یک شهر مدیرعامل آن است. اگر دولتی است ، چرا توسط یک شرکت خصوصی و با درآمدهای بخش خصوصی اداره می شود. بالاخره نفهمیدیم این مجموعه، یک مجموعه اقتصادی است یا گردشگری یا فرهنگی ؟ و اگر کسی به دنبال سود نیست و درآمدی حاصل نمی شود، چرا دوستان بخش خصوصی انجا مانده اند و این همه بار گران بر خودشان تحمیل کرده اند؟ اگر به راستی این همه مشکلات وجود دارد، چرا این مرکز را که گویا کلاً متعلق به شهرداری است را به صاحب اصلی اش بر نمی گردانند تا به مکانی برای خدمات دهی به مردم تبدیل شود تا خدمات گیری.